Voz en off

Máis ca un diario é unha carta que se escribe a si mesmo e remata sendo unha honesta carta de amor á súa segunda muller. A infancia destemida, os amores non correspondidos, o sexo, as viaxes, a súa vella máquina de escribir, a paternidade, os lugares onde viviu, a morte e os medos. Paul Auster convértese na súa propia personaxe. Non fuxe da felicidade e tampouco renega dos momentos dolorosos da súa vida, acéptaos sen máis.

(Aquí, un apertivo televisivo do bo de Paul)

(fonte)

Seica a vida é cuestión de sorte e Luck non a tivo, toda unha paradoxa.

Tíñao todo para triunfar: pesos pesados diante e detrás da cámara (Dustin Hoffman, Nick Nolte, Dennis Farina, o idolatrado guionista David Milch, Michael Mann dirixindo coa pericia dun mestre de esgrima) e, sobre todo, unha boa historia. Historia que se traduce na tea de araña que se tece entre mafiosos, xinetes, adestradores, coidadores e apostantes do hipódromo californiano aos que dan vida unha ducia de peculiares personaxes cheas de matices e claroscuros ben dosificados.

A emisión da primeira temporada está a piques de rematar en Estados Unidos e o equipo xa comezara a gravación da segunda, pero as mortes de tres cabalos durante a rodaxe capítulos destas dúas temporadas provocaron duras críticas de asociacións de defensa dos animais. A sorte estaba botada… Non podía ser doutra maneira, a serie non se entende sen os cabalos, os actores máis importantes.

A súa cancelación deixa a peor das resacas; só nos queda consolarnos co tema de apertura (Spitting Atom – Massive Attack) da serie e as súas estupendas escenas das carreiras.